1.
Termin oznaczający prawdę, rzeczywistość, tożsamy z buddyjskim dharma (czo).

2.
Tybetańska religia przedbuddyjska.

Istnieją trzy różne rozumienia bon:

1. Stary Bon. Prymitywne wierzenia szamańskie przypominające szamanizm Azji Centralnej, opierające się na zjednywaniu demonów poprzez krwawe ofiary itp.
2. Odwieczny Bon (Jungdrung Bon). Nauki wywodzące się od buddy Tonpy Szenraba zasadzające się głównie na doprowadzeniu jednostki do oświecenia.
3. Nowy Bon. Tradycja powstała na wzór buddyjskiej szkoły njingmapa, zawierająca pierwiastki jungdrung bon.

Więcej na ten temat zobacz w:
- Per Kvaerne, The Bon Religion Of Tibet, London 1995
- Vajranatha, Yungdrung Bon. Odwieczna tradycja. Starożytna prebuddyjska religia Azji
Centralnej i Tybetu - jej historia, nauki i literatura, Kraków (Yungdrung Publishing)

Rdzenna tradycja duchowa Tybetu, obecna jeszcze zanim buddyzm przywędrował z Indii. Chociaż uczeni nie zgadzają się co do jego początków, według samej tradycji jest to nieprzerwana linia przekazu rozpoczynająca się siedemnaście tysięcy lat temu. Tradycja bon podobna jest do szkół buddyzmu tybetańskiego, szczególnie szkoły njingma. Wyróżnia się charakterystyczną ikonografią, bogatą tradycją szamanistyczną i odrębną linią przekazu sięgającą buddy Szenraba Miło, a nie Buddy Siakjamuniego.
Dziewięć pojazdów bon zawiera nauki na tematy praktyczne, takie jak gramatyka, astrologia, medycyna, przepowiadanie przyszłości, uspokajanie duchów itp., nauki o logice, epistemologii, metafizyce, różne poziomy tantry oraz pełną linię przekazu wielkiej doskonałości (dzogczen).